Hyrr sé ek brenna, en hauð loga. Ek hreinsa allt, ek birti sýn. Ek er köstr heljar, limdolgr ok vandar böl. Ek er hvers viðar bani. Minn markar meinþjófr ljóslifandi, minn lindar váði svá bjartleitr, ber ek morðröðla Surtar sefa mér í skauti. Bjartleikr er ek lifanda, ösgrúi er ek hverfanda, ey lifi þótt hræstorðar buri til Heljar sendi. Hétumk hrótgarmr, hétumk birkisótt, fýriskógar garmr ok hlíðar þangs bitsótt. Eldr heitumk með mönnum, en með ásum funi, kallak vág vanir, frekan jötnar, en forbrenni dvergar, kallak hröðuð í helju. Storðar úlfr, alls viðar herr, Hamdi framdi, Geirum eirum, Gotna flotna; Hreytir neytir, Hodda brodda, Brendiz endiz, Báli stáli. Ek veit, að ní neitar. Nytju logs, því er flytja, Meiðar geirings, vinds bróðir, fjarðloga runni. Ek, flytjandi himins eisna Ymis höfuðs! Ek, hvílandi naðrs ógn! Ek, færandi ok gefandi jafnt. Böðgerðar ask veit ek standa, Fljóts glóða elri veit ek felldan, böðserkja bjarkir bitnar váru hrækerti mínu ok skjalda almar fólgnir bitri Hel Þú es hvers viðar bani, glæðis glóða börr vel öll vitum, tekin váru fjöld hjarar fjörva forðum. Við vitum hvar markar meinþjófr dvelr. Salr er á háu, Hindafjalli, allr er hann útan, eldi sveipinn, þann hafa horskir, halir of görvan, ór ódökkum Ógnar ljóma. Máni skínn af mæni, Moldar hofs um foldir, Alla stund, emðan endiz, Ævi lands ok sævar. Veit ek fielaga fljótum, Fróns prýði vel þjóna; þeim vitu eigi ýtar auðið lífs nie dauða. Þat er fyr elda, er éarn dreyma. Svalinn heitir, hann stendr sólu fyrir, skjöldr, skínandi goði; björg ok brim, ek veit, at brenna skulu, ef hann fellr í frá. Stála éls börr erumk, fjölð í baugstalls lundi, en tafn eitt allt saman. Hart flugu hjálmreyr erumk, skerpt með ísarni og borinn af elris sveita bræðrum. Fleina tíva við vitum, eru várir bræðr. Utan eitt laufa tár. Branna brennu Baldr hét hann, bjartaztr tíva, sigri ræntur af Baldrs andskota ok til Heljar gengin. Dauði hans safnar rekkum við glóða garm. Myrk eru hin kommandi vindflota brot:Æsirnar tóku lík Baldrs ok fluttu
Til sævar. Þá var borit út á skipit
Lík Baldrs, ok er þat sá kona hans
Nanna Nepsdóttir, þá sprakk hon
Af harmi ok dó. Var hon borin á
Bálit ok slegit í eldi. Ok meir þaðan
Menvörð bituls dolgrögni dró til
Dauðs skokkrSýnir ek skapa ok fram leiði Múspells syni Eld, Eimni, Loga, Brandingja, ok Surt hinn þrúðugazta. Skelfr Yggdrasils, alskr standandi, ymr it aldna tré, en jötunn losnar; hræðask allir á helvegum, áðr Surtar þann, sefi of gleypir. Surtr ferr sunnan með sviga lævi, skínn af sverði sól valtíva. Þér, vígleptir manna dólgar, knúnir mætti, keyrið ólgandi freyrunga sóknbáruna að þöglum Ymis niðja hlátri. Þér, hiti Múspellsheims ok leiftr hrings hnitsólar, ok hlíðar þangs bitsótt!Spretta kámir klettar
Knýr víðis böl hlíðir
Aurr tekr upp at færask
Undarligr ór grundu
Hörgs munu höldar margir
Himinn rifnar þá, lifna
Rignir mest, at regni røkkr
Áðr heimrinn søkkvisk, røkkr
Áðr heimrinn søkkvisk

Many companies use our lyrics and we improve the music industry on the internet just to bring you your favorite music, daily we add many, stay and enjoy.

stats